Een lesje in liefdes-talen

Mijn vriend en ik lezen het boekje ‘De vijf talen van de liefde’ van Gary Chapman, ter voorbereiding op ons trouwen. En daarbij doe ik ontdekking na ontdekking. Niet alleen over zijn liefdes-taal, maar ook over die van míj.Het boek gaat ervan uit dat de liefdestaal van je partner achterhalen vooral belangrijk is voor jou, zodat jij hem/haar beter kan laten zien dat je van hem/haar houdt. Maar ik merk ook voor mezelf hoe belangrijk het is mijn eigen liefdestaal te herkennen.

Sinds ik uitgeplozen heb dat ‘samen zijn’ mijn taal is, snap ik opeens waarom ik het niet leuk vindt als we aan tafel zitten en allebei op onze telefoons kijken. Of waarom het me ergert dat we tv gaan zitten kijken nadat we elkaar een aantal dagen niet hebben gezien.

Ik begrijp mezelf een stukje beter. Thank you, Gary Chapman!

Beter communiceren

Voorheen had ik me hier misschien wat aan geïrriteerd en met een lichtelijk chagrijnig gezicht op de bank gezeten. But those days are over! Nu weet ik waarom ik zo reageer, en kan ik dat daardoor ook beter communiceren. Niet in de vorm van een sneer, maar op een ‘hey, ik zou het fijn vinden als we nu even tijd aan elkaar besteden’-manier. Ik begrijp mezelf een stukje beter. Thank you, Gary Chapman!

Gemompeld

Mijn vriend is daar trouwens ook mee geholpen. Want hij is gezegend met het vermogen om meteen aan mij te zien of te horen dat er iets mis is. Pre-‘De vijf talen van de liefde’-Mandy had in dergelijke gevallen iets gemompeld in de trant van ‘weet ik niet’. Drie woorden waar ik mijn vriend mateloos mee kan irriteren (en die ik nog steeds niet helemaal heb afgeleerd). Om eerlijk te zijn wist ik het vaak ook echt niet. Ik snapte niet dat ik dat samen zijn blijkbaar nodig had, maar voelde me gewoon een zeur die hem zelfs een momentje tv kijken niet kon gunnen.

Zoveel verschil

Als ik het nu aangeef, zet hij met liefde zijn telefoon of de tv uit omdat hij weet hoe fijn ik dat vind, en het zo verfrissend vindt dat ik dat gewoon kan zeggen zonder de sfeer te bederven (guilty!). Ook zijn liefdes-taal (ook al zegt ‘ie dat het er meer dan één is) probeer ik steeds beter te begrijpen en te spreken. Beiden merken we nu al zoveel verschil, en zien we hoe het onze relatie positief beïnvloedt. En dan hebben we het boekje nog niet eens uit ;-).

Zien jullie er het nut van elkaars liefdestalen te leren kennen? En zo ja, welk(e) verschil(len) merken jullie?